şiir

Şarapnel * feyza menteş

Kafamı delip, beynimin içinden geçen bir şarapnel tanesiydi ayrılığın.
İşgal altında kalmak, galiba tam da böyle bir şey. Zehirli sözcüklerle infaz edilmiş kalbimin üstünden akrepler döndü. Yelkovanlar. Ama saatler hiç geçmedi. Kapıları hiç kapanmadı zamanın. Gökyüzü hiç, böyle pudralı olmadı. Fütursuzca dans eden ve her gün uğrayan bir gökkuşağıyla kaplı göz kapaklarım. Üç yüz yıllık yalnızlıklar açılıyor, yüzyıllık hayal kırıklıkları. Ve bir gerçekle daha bölünüyor, rastgele daldığım uykular.


Beyazı bol olmuş bir gecede, beni durgun bir kente sardılar.
Burası, sessizlikle aydınlanmayacak kadar puslu. Bir o kadar sisli ve kayıp.
Neresinden kaçırdıysam orasından tutuyorum hayatı, erken kaybettiğim yerlerden. En çok oralardan başlıyorum yaşamaya. Perdelerim ve ben, yedi yirmi dört kapalıyız. Ve artık, pusulası kırık intiharıma yön vermeyecek, yatıştıran kahkahalar.
Azalarak yok olmak, galiba tam da böyle bir şey.

feyza menteş

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu