Birkaç saatlik gerilim, sonra yavaş bir rahatlama; doyum sonrası gevşeme ve geri çekilme evresi... Yani bir şeye ulaşmak ve orada sürekli yüksek hazlarla yaşamak diye bir şey yok. Döndüğümüz yer hep aynı.
Bir aşama, sonra bir aşama daha… Sonra çözülme, kabulleniş ve yok oluş. Bunda bir sorun yok.
Ama dışarıdan bakmak insana şu soruyu sorduruyor: Neden? Ya da nereye?
Teslim olmak ve bakmamak o kadar kolay değil sanırım. Hiç sorgulamadan, soru sormadan huzurla yaşayabilir misin? Bir kere anladıktan sonra geriye dönüş var mı?
Çoğu şeyi, hatta belki tamamını, mecburiyetten yapıyormuşum gibi geliyor. Ben değil de sanki yapması gereken biri yapıyor. Ben de o kişiye yaptırmaya çalışıyorum. Ne kadar yaptırabiliyorum? Çok az.
Yapsam anlamı var mı? Var ama yok.
Sorumluyuz, dostum.
Yaşamak zorunlu bir sorumluluk. Belki tam da zorunlu olduğu için istemem. Ama fark etmez. Devam ediyorsun.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.