BİR GÖNÜL ZAMAN KAVGASI

Aysegul Hicdonmez · 8 Ekim 2026 · 42 dinleme

BİR GÖNÜL ZAMAN KAVGASI –I ve kasım çattı kaşlarını bana sonbaharın sonunda konan kuş da uçtu gitti rüzgar hep onurlu ama yine haşin hayatın akışına dalabilmek için kendimi bekliyorum döneceğimi bildiğim denizin kıyısından yük olmuş sabırlarımı bıraksam kenara belki bilmeden de yüzebilirim ne garipsenecek duygular ne ilerleyen yaşlar engel çocukluğa yeni bir silüete bürünürken şehir beni İstanbullu yapan bu fecir gözlerimin ıraksağında buğulanır kasım geçer kuş gider rüzgar hep serin bir gün daha biter ne olursa olsun kıyıda biter an kaldı penceremde ama gün biter BİR GÖNÜL ZAMAN KAVGASI –II yalnızlığımın ortasında durdu anılarım zaman oldu senedeki mevsim gündeki saat dakikadaki saniye zaman geçmişe dönen yola hayal oldu mor bulutlardan düşen yağmur oldu ıslattı toprağını duyguların tohumlarına ilaç oldu bir göz kırptı kimse görmedi yanakları al bir kız çocuğundan başka zaman selam oldu rüyadan çıktı serap oldu durdu yollardaki tüm araçlar raylardaki vagonlar zaman bir durak oldu ancak fotoğraflarda bulutlar dağların üstüne çöktü ay ışığı balkona attı kendini çiçekler yeni bir sabaha saklandı kokular anılarla anlaşma yaptı zaman bir gül dalında zaman bir gül kokusunda zaman bir gül diyarında kaldı zaman gönülle kavgalı kaldı