GALATA KELEBEKLERİ - YAVUZ EVLİYAOĞLU

Yavuz Evliyaoğlu · 24 Mayıs 2026 · 38 dinleme

Kelebekler uçar Galata’ya çıkan yollarda Tuz zamağnı başladığında basılan hiçbir yer taş değildir. Bordasına sırt veren insanların Dizlerini titretir: Yelkeni kapalı bir ağır gemi Tüyler düşer üzerine martı kanatlarından Nasıl kaldırsın bir insan bunca tüyü? Alıç kokar Galata’ya çıkan yollar Dalgalar korkutur martıları Tüysüz kanatları ıslandıkça – kelebekler sırtlanır alıç kokularını. Nasıl kaldırsın bir kelebek Bu koca koca insanları? Zaman zaman ben de uçarım Galata’dan inen yolların üstünden; Birinin boşluğuna/ Birine dokunmadan. Kanatlarımda bir devrim rüzgârı Galata’ya uzak ne kadar kelebek varsa – Bana benzeyen Yüzlerine söyleyeceğim: Tuz sustu, deniz koktu Çırpsan da çırpmasan da Yasak bir kanada sahip olmak! Galata şimdi alıç ve kül kokuyor Rüzgâr, eski bir şarkı söylüyor – kesilmiş çınar ağacının dallarında: Her tüy bir yük artık bedene Her insan bir kelebek