
Adını bir suya söyledim;
su unuttu, ben hatırladım.
Zamanın en yorgun yerinde
bir sen kaldın
bir de kalbimin sürekli ertelenen çarpıntısı.
Ben seni
akşamüstü düşüncelerinde büyüyen insanlardan sevdim;
bir şeyleri hep yarım bırakan,
yarım kalınca daha gerçek olanlardan.
Gözlerin…
Bir şehir gibi;
içinden geçiyorum ama
hiçbir sokağı bana ait değil.
Yine de her dönüşte
aynı yalnızlığa çıkıyor adımlarım.
Seni sevmek,
bir eşyayı değil,
bir ihtimali taşımak gibi.
Kırılır mı diye değil,
hiç gerçekleşmezse ne olur diye korkuyorum.
Bazen düşünüyorum da
belki aşk dediğimiz şey,
iki insanın aynı sessizliği
farklı acılarla paylaşmasıdır.
Benim susuşum sana,
seninki hayata benziyor.
Gitme demiyorum.
Zaten giden birine
“kal” denmez.
Sadece şunu bil:
Ben seni
olmadığın zamanlarda
daha çok tamamladım.
Eğer bir gün
adımı bir şiirde görürsen,
bil ki
ben çoktan başka bir hayatın
dipnotu olmuşumdur.
Ama sen…
Sen hâlâ ana metindesin.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
