AĞIRLIK

Hiçbir şey söylemiyorlar…
Ama buradalar.
Her ikisi de.
Biri nefesimi hızlandırıyor,
öteki yavaşlatıyor kalbimi.
Sırtımda iki taş.
Aynı yok ağırlıkta,
ama biri yakıyor
diğeri sessizce üşütüyor içimi.
Kıpırdamıyorlar…
Bir heykelmiş atfında.
Ama ben sıkıştıkça duvarlarımda,
onlar da içimde yer değiştiriyor.
Eros bir göğsüme bastırıyor,
Thanatos öbürünü boş bırakıyor.
Ve ben bu sessiz savaşta
kendimi bulma arayışında.
Bağ kurarsam
yenilirim.
Koparırsam
yok olurum.
O yüzden…
Ne sevemebiliyorum,
ne gidebiliyorum.
Sadece bekliyorum
ikisini de omuzlarımda taşıyarak,
bir adım bile atmadan,
atılmadan bana,
yoruluyorum ihtimalsizlikten.
Konuşmuyorlar.
Çünkü tanrılar sessizdir.
Düşseler bile içimde,
duyulmaz çarpma sesleri.
Sonsuzluğa yol sürerken
sessiz kanatlarıyla.
Ve ben her gece, gündüz,
aynı boşluğun kenarında,
ikisinin de, yükü omuzlarımda,
kendime karışıyorum.
Bir eksiklik var,
adı olmayan bir iz gibi.
Ne gelmişliği var,
ne gidişi tam.
Ama varlığı,
bir boşluk gibi değil
dolu bir yokluk gibi kalıyor içimde.