İSTEMSİZ ZAMAN DİLİMİNDE İKLİMİ SERT BİR MEMLEKET HAYAL ETTİN

kavgalar sadece ekmek için verilmezdi

(BU BİR DÜŞ İKİ NOKTA ÜST ÜSTE)

havanın eksi otuzu bulduğu, çay bardağının buğulu olduğu yerdi burası

gözün gördüğü renkler beyaz ve çamur

(BURADA ÇAMUR DA BİR RENKTİR)

mertlik vardı, hamaset yoktu

seninse içindeki aşktı “can’a dokunmak”

müfredat sol yanındı, böyle bilirdin, böyle söylerdi dilin

iradeni sırtladın sol yanına bağladın

kulaktan çaldığın bağlamanın telinden ya da üflediğin eski bir kavaldaki nefesten

derbeder çobanın önüne düşürür gibi

şimalden esen bir rüzgâr aldı içindekini düşürdü

notasızdı bu iç dağlama

sen ağıtlara çaput bağladın, yutkunmalar bundandı

bir tek türkülere açık ettin kendini

birbirine karışan sözlere işmar ettin

dengbejden sağ çıkmayan kalbine kulak kesildin

sonra indirdin elini kulağından, ayakların ezberliydi ağır ilerleyen halaya…

(BİR DÜĞÜNE DENK GELDİ)

bütün uzuvların dile geldi

memleketi sürmek istedin bu mündemiç seviyle

toprağın altını ayrı üstünü ayrı sevdin

tarlada pulluk, heybede tohum, biraz azık ve yanık bir ses

oysa dengbej değildin, haya(L)ettin.