MAHSUS KARANLIĞA
ŞIIR

MAHSUS KARANLIĞA

Enes20 Kasım 20261 dk okuma83

farklıydım, öyle ezberletmiştim kendime.

bu defa adımlarım bile farklı basıyordu yere.

oysa bu defa yeminler etmiştim.

yanılmışım.

bu defa bendim eksilen,

bendim yabancılaşan.

sabah sökülürken bana inat,

çoktan yola çıkmıştı başıma gelecek olan.

ayazı erken yedim, sabrımın ağzı hâlâ keskin.

tekinsizim, şahidim şu kör duvar.

her şey ben zerre sarhoş değilken oldu.

karşı koyacak hâlim yoktu, devriliyordu zaten uçurumlara.

şekil veremediğin taş, eninde sonunda elini kanatır.

kırmak istedikçe ufalanırsın,

ısrarla bir şeyleri kırmaya çalışırken

sesin kendi kaburgandan gelmesi gibi.

sıratı geçip dönenler bile hayrandır bazen karanlığa.

uzaktan gören kahkaha atar bu telaşa.

içinden geçenlerse susar, kendi parçalarını çoktan süpürmüşlerdir çünkü.

ama bu gecelik ilişme bana, git başkalarına diş bile.

gözyaşlarımı hatırlatıyorsun bana.

herkese bir adım koşarak giderken, bana gelince felçli gibi kalışını izledim.

göz göre göre, bile isteye üstüne bastığım bir mayındın.

nasıl biri olduğunu, sonunun nereye varacağını adım gibi biliyordum.

yalanın en dik alasını gördüm gözlerinde.

can çekişen birinin çığlığından haz alacak kadar uzak değildin gözümde.

oysa gözlerin, sokağın ortasında geberip gitsem kılını kıpırdatmayacak kadar soğuktu. duymadın bile. duymak işine gelmedi.

peki ya iyileşmek, ya zannettiğim kadar masum bir arzu değilse?

insanların zihninde iyi biri olmak istemiyorum. kötü biri de olmak istemiyorum.

nefret edilmek, acınmak, bir travma nesnesine veya ilham perisine dönüşmek istemiyorum. kendimi yok etmek, adım adım silinmek için yürüyorum.

taşıdığım bütün sahte kimlikleri, sıfatları ve anıları yol kenarına bırakıyorum.

o kadar boş, o kadar hiçsin ki nefes kesici bir güzelliğin var.

gittiğin o dipsiz kuyuda hep böyle kal.

Rastgele

Yorumlar (0)

Yorum yazmak için giriş yapmalısın.