MAYIS BİR KÜFÜRDÜR

Yeni yeni kokuyor bahar.
Mayıs bir küfürdür,
affedersinize gerek bile yok.
Biraz çok yutkundum..!

Sesim biraz durulsun, anlatacağım..
Anlatacağım bir lokma ekmeği,
Boğazımdan geçmeyen sabahları,
Uykusuzluğu, dilimde geceyi...
Eksilmeye alışkın kelimeleri.

Bir bahar büyürken dışarıda,
İçeride donan bir çocuk var hâlâ..
Kör kadınlar ellerimi yakıyor,
Kibritler yakıyorlar yalnızlığıma..

Biraz ellerimin acısı dinsin, anlatacağım..
Sakladığım ne varsa eskidi artık,
İçimde bir sandık: kilitli, küflü, kırık..

Ellerim hâlâ yanık kokuyor,
Dokunduğum her şey biraz eksiliyor.
En çok da yüzün eksiliyor..
Tersinden bakıyorum hayata, olmuyor;
Altında, üstünde hiçbir şey yok..

Ne vardı bu kadar aceleci olmaya?
Çok koştu ellerim ardına..
Ellerim bir bela ki, sorma..
Yazdıkça sen..

Elbette göreceksin bir gün:
Bir su olduğunu artık her şeyin,
Ayaklarını bastıkça yıldızların var olduğunu,
Bu şenliğin bir katliam olduğunu..

Hâlâ içilecek bir yüzün var—
Ve benim,
Bitmeyen kadehlerim…

Ya ellerinde yeniden doğayım ben,
Yada artık çok geçmiş olayım,
Uykulara ve de sana..
Bir güzel çocuk büyüt sen..

Benim soluğum artık,
Siyah beyaz bir fotoğrafda,
Ellerine şiir yazandır..

Geceyi selamlıyorum sevgilim,
Ellerini çok ayrı bir hasretle öpüyorum..
Ben seni özledikçe sarhoş oluyorum..