MEMLEKET, ANLATA ANLATA ARTIRDIĞIN TRABZON

Sadece sevdiklerini memleket sanır insan
Memleketteyken
Memlekettin havasını suyunu ayırmaz, diğer memleketlerden
Memleketteyken
Yemeği, türküleri sıkıcı gelir
Memleketteyken
Tüm yollar dar gelir
Memleketteyken
Her dakika görülen tanışlar yorar
Kuşları fark edilmez
Denizine alışır gözler
Alışır da görmez bile
Ta ki
Gurbet çıkana kadar nasibe
Ömrün bir kısmını memlekete bırakıp
Yeni bir memleket aramak sanır
Bu gidişi gönül
Sanır da yanılır
Olur mu el türküsü senin türkün?
Olur mu el dili senin dilin?
Olur mu el yemeği senin yemeğin?
Olur mu el havası senin havan?
Olur mu ova deniz gibi?
Olur mu el memleketi senin memleketin?
Ne olur da
Ne olabilir
Meclislerdeki yüzler
Sana yabancı gelir
Bir yerde bir tanış denk gelmez memleketten
Ağaçları başka, kuşları başka
Ne buralar olabilir memleket
Ne bırakılan memlekete olabilir bir dönüş
Zamanında memleketinde yaşıyordun
Sen artık onunla avun, gönül
Hüznünü de şükre yor
Güzel günler gördüğün
Her santimini bildiğin
Sonradan daha çok sevdiğin
Memleketinde yaşıyordun
Masalın olan şimdi
Anlata anlata artırdığın
Trabzon
Bıraktığın Trabzon'dan daha büyük
Sen de onunla avun gönül
Ankara'da