bir insana tutkuyla dokunabilmek kadar çok az şey sağlamlaştırır aradaki düğümü. kokusunu aldığınızda bile kendinizi huzurun ellerine bırakmak, hiçbir şey düşünmeden ona sarılıp sokulabilmeniz diğer her ayrıntıyı göz ardı etmenize sebep olabilir. işte bu yüzden yatağa küs girememenin tadına varmışlardanım ben. bir küçük yatak fısıldaşması, uyku öncesi ense öpme pratiği ya da dayanamayıp tatlı yorgunlukla uyuyakalmak için salık verilen şehvetin sürgününe maruz kalmak, kapıldığınız tüm korkuları bir anlık kâbusun ürpertisi olarak kenara itebiliyor. bunu yakaladığınız bir ruhtan, bir bedenden mahrum kalmak ister misiniz? ben istemedim. kolay değil öyle birinin tarafından her şeyinizle arzulandığınızı iliklerinize kadar hissetmek. ya da aynı şeyi birine, tüm önyargılardan münezzeh hissettirebilmek. doğuştan gelen bireysellik güdüsünü tekleşerek güçlendirebileceğiniz birinin hayatına dokunmak ve ona bulanmak, buram buram onu giyinmek insanı korkutmuyor değil. fakat mühimsemiyorsunuz bunu. bütün bunların farkındalığı sizi her şeyden alıkoyabiliyorsa sadece gönül anaforuna kapılmıyorsunuz; akıl da tüm dolambaçlarını aşıp, tahakküm altına alarak sizi mantığınızın da etki alanına sokuyor. kalp ile aklın birlikteliğinin çıkardığı yola rıza göstermenin kararlılığı içindeyseniz sadece kendinizle ilgilenemezsiniz. çünkü yolcu da, yön de, varılacak yer de hem sizsinizdir hem o.
5621. gün, gece, ankara
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.