kule

İnsan neden kule yapar?

Bu soruyu düşünürken önünüzde bir tane kule duruyor. resimdeki kule; evet, bunu ben yaptım. Tahta parçalarından; Kırmızıları, yeşilleri, mavileri var. belki bazı yerlerinde pencereler, bazı yerlerinde kemerler, tepelerinde çatılar. ve tepesi uzanabildiğine en yukarıda haşmetli, gökyüzünü delen bir mızrak gibi... Bunlara bakınca aklınıza önce mimarlık gelebilir. belki de Çocukluk...(şimdi daha karizmatik bir sesle hikayeye devam edeceğiz)

Çünkü insanın kule yapma isteği, mimarlık öğrenmeden çok önce başlıyordu. Önüne birkaç tahta parçası, birkaç taş ya da birkaç oyuncak koyuyorsun ve onları üst üste diziyorsun. Bir süre sonra yatay olarak yaymak yetmiyor. Daha yukarı çıkmak istiyorsun.

belki de geçmişten gelen o ilk fikir Şehrin içinden yükseliyor. Ufukta beliriyor. ufukta belirip yerden göğe doğru bir çizgi çekiyor. İnsanın kule yapma hikayesi tam da burada başlıyordu.

Tarih boyunca insan gökyüzüne baktı ama oraya bir türlü çıkamadı. Önce dağları denedi, sonradan taklit etti. Çünkü tanrı hep yüksekte oturuyordu. Olympos, Sina, Ararat, Kaf en tepedeydi bulutların arasında. hz. Musa vahyi dağda aldı, hz. Muhammed'in mağarası bir dağın yamacındaydı, hz. Zeus bulutların üstünde tahtında sadece oturuyordu. tanrılar oradaydı...

en nihayetinde Gökyüzü uzaktı ve insan oraya yürüyerek varamazdı. ama dağ, yeryüzünün gökyüzüne en yaklaştığı yerdi. aradaki mesafeyi biraz olsun kısaltan bu merdiven belki de kısa bir geçitti. her toplumda bir basamak oluşturdu. yeri geldi kolay oldu yeri geldi zor oldu, yeri geldi bize bir şeyler gelmesini sağladı. İlahi mesaj hep yukarıdan geldi, çünkü tanrı hep yukarıdaydı ve insan, o yukarıya erişemeyeceğini bile bile, en azından ona en yakın noktaya tırmandı ve benzerini inşaat etti.

Ölürken bile oraya ulaşmalıydılar. Çünkü kule, pardon, dağ önemliydi onlar için. Piramit gibi yapılarda dağı, yani göğü delen nesnelerdi. Şu anki literatürde kovulan insan, bir kez olsun oraya dönmek istemekteydi. İşte belki de kule yapmamızın içinde biraz kibir vardı. Ölümsüz olma arzusu. Tekrardan Tanrı'ya yaklaşma isteği de. Veya en basitinden, Yukarıda ne var?

belki de İnsan bu soruyu çocukken de sordu. Ta ki insan, yaptığı şeyin artık yalnızca bir kule olmadığını fark edene kadar. Çünkü bazen insan bir şey inşa etmez. Bir yere doğru işaret eder.