KONJONKTÜR GEREĞİ

konjonktür gereği sevgilim ben bir çeyiz düzemedim

sesim taştı sokağa ama kimseye dinletemedim

konjonktür gereği konuştukça puslandı göğsüm

tek bir el sıvazlayacak sırtımı derken tekbir

ne farkın kaldı şimdi ölümden sıtma

konjonktür gereği uslu başlı göçemedim

beni yazarsın böyle zavallı tasavvuru vardır herkesin

fazla anlam aramadan bak kavrarsın

bırak tırnağımı elim kolum ne ki

benim hisarımda bir dişi ganimet

bir de kilitli hazine vardır

durulur durur konjonktür gereği

"bre tenha" diyerek yetişemedim kendime

fethedilmesin diye uçurdum havaya kalemi

konjonktür gereği geç kaldım ömrüme

ne rock püsür ne çer'n çöp bir inşa

evren bendim ama evrenden

özerkleştim sekülerleştim konjonktür gereği

beni bırak ev üşümesin diye diye

eşiklerde büzüldüm ben bir cin gibi

konjonktür gereği bohem bir zuhur gibi

artık mühim değil kusuyorum sadece

takdir beklemediğim taşacak sesleri

ne önemi var canım

ne önemi var işte

beni böyle mi görüyorlar beni

böyle mi duyuyorlar beni

-olduğumuz gibi gözüküyormuşuz hay allah-

derken kabullendim konjonktür gereği

tozlu barların köşe masalarında beynini bana vermeni

kobat bir masumiyeti giyip üstüne

sokaklarda peşimde gezmiş şeytan

bir tanığım olsun diye konjonktür gereği

anlayamadım anlayamazdım anlayayazdım

istemeden de bırakabileceğimi fark ettiğimde

tutmaktan korkunca

işte anca o zaman boşaldı içimden

nevrastenik bir ayetel kürsi

bir alçak tecrübeydi konjonktür gereği

ama biz kime benziyoruz böyle

biz deneyimlerimize

peşimizde gezen iblise eşikte büzülen cine

düzemediğimiz çeyize göremediğimiz öne

dört duvar arasında özgürlüğe

konjonktür gereği sevgilim bizden evvel herkese

evvelinden ötesin. evvelinden ötedesin.

kendime sığamadım taşamadım da evimize

seni tanımadan önce de bilirdim

bir bardağın kulpunu nasıl kavrar ellerin

seni tanımadan önce de bilirdim

kapalı bi’dolap bile düzemeyeceğimi sapkın ailemize

konjonktür gereği sevgilim tüm bu beceriksizliğim

kustuğum sesleri derlemezsem

dilim bulanmaya devam eder hep

bir fikir gibi zihnimdedir adım

durmadan kazacak bir kuyu arar

ölcüye ölcüye kafa açarım

dünyanın yirmi dokuzuncu gününde

konjonktür gereği ben hep

düşer yükselir ama yine düşerim

özetle dönecek olursak meseleye

insan arzulu bir hayvandır ve

                  hapsolur konjonktür gereği

işte bu yüzden sevgilim

                  ben bir çeyiz düzemedim