TANRIYA SÖYLENMEYEN CÜMLELER

Tanrım, bu kadar yarayı nereye sığdıracağız.
Sen esirgeyen ve bağışlayasın.
Tanrım, saçlarımın beyazlığını
hangi aydınlığa yoracağız.
Sen esirgeyen ve bağışlayasın.
Ben kendi gölgeme bakıyorum,
her seferinde biraz daha kısa.
Biliyorum, günler beni törpülüyor,
sözlerim eksiliyor,
ve dilimden dökülen dua bile
kendi kendine karışıyor.
Tanrım, beni nereye koyacaksın?
Bir çocuk sesinin kenarına mı,
yoksa bir cenaze sessizliğine mi?
Ben yürürken, ayaklarım
toprağı değil kendi ömrümü çiğniyor.
Her adımda biraz daha eksiliyorum,
ama biliyorum, eksildikçe seninle doluyorum.
Tanrım,
bizim alnımızda yazan şey
bir marş değil,
bir kimsesizliğin defteridir.
Yaralarımızı soran olmaz,
ama biz yine de anlatırız
çünkü susmak, ölmekten daha ağırdır.
Saçlarım beyazlıyor Tanrım.
Ve ben, her beyaz telde
bir arkadaşımı gömüyorum.
Her beyazlık bir veda,
her beyazlık bir suskunluk.
Sen esirgeyen ve bağışlayasın.
Tanrım, bu şehirler bize ait değil artık.
Kaldırımlar, kalplerimizden daha soğuk.
Her köşe başında bir soru işareti bekliyor
ve biz, cevap olmaktan yorulduk.
Ben kendime baktığımda,
kanayan bir alfabetik harf görüyorum.
Her insan bir harf,
ama heceler dağılmış,
kelime tamamlanmıyor.
Tanrım,
bizim hikâyemiz ne zaman bitecek?
Dudaklarımızın kıyısında bekleyen kelime
hiç söylenmeyecek mi?
Bizden geriye kalan
bir çocuğun defterine düşen kırık bir cümle mi olacak?
Ben biliyorum Tanrım,
insan bir kere yanınca
bir daha üşümez.
Ama biz hem yanıyoruz
hem üşüyoruz,
bunu hangi deftere yazacaksın?
Sen esirgeyen ve bağışlayasın.