
Sözlerim bulutları deler de
bir yağmur damlası olup toprağa değmez.
Gökyüzü bilir oysa,
hangi sessizlikten sızdığımı.
Bakışlarımda ıslak hatıralar demlenir
Hasreti buharlı bir fincanda yudumlarım
Ufukta grileşen dağlar var,
arkasına ulaştığımdan henüz habersizim.
Gün, manzaralarına devriliyor
Ben her gün biraz daha galibiyet kokuyorum
Ardımdakilerin varlığına yaslanmak güvenli
Bir avuç çamurda
küf kokan satırlarım tepiniyor
Ben tek karışlık yeşillerde saklanırken,
tekil paradokslarım küllerinden saçaklanıyor.
Uzaklığın koyunda bir demlik samimiyet ışıldadı
Koştum, coşkum mesafeyi aştı,
uzağına düştüm tekrardan
— Yeniden mizansen hoşuma gitmiyor —
Çokluğundan arınmış, renkli bir liman;
sözlerim kesiyor dalgaları.
Eskiyen yelkenlilerde toy fırtınalar yaratıyorum
İşte burada
devasa bir yenilginin sallantısında bulunuyorum
Fiskelerin namlusunda bakışlarım susuyor,
gözlerim daimi uzaklıklarda.
Azı çoğuna karışmış bir kıyıdayım;
Deniz çekiliyor,
ben hâlâ dalgaların hesabındayım.
Umudumdan avuçlanan bakiye yetersiz
Fikirsel gölgelerimden tertemiz karanlıklar topluyorum.
Ellerim yurtsuz bahçelerden silinirken,
kelimelerim topal bir şarkıya özenmiş.
Susmadığıma sitemli değilim
çünkü hala örtünecek sözcüğü olmayan boşluklar var.
Uzaklıklar göreceli değil, derecelidir retinamda.
Farksız uğultuların çeperlerinde uyuklarım.
En candan ormanlar en yüksek dağlardadır sanki.
Dağları izlerken
uğultunun mesafesinden sislerine çıkarım.
Bazen söz gibi keskindir hasretim,
içimdeki bilirkişiden saklarım.
Belki de bütün mesele
kendime yetişemediğim bir vakitte yaşlanmak.
Zaman, cebimde unutulmuş
kırık bir pusula kadar tarafsız.
Bilmek camlanmış azizim
Sert yorganlar ayağıma göre değil.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
