VAHİY

Beni porselen bir bebeğe dönüştürene kadar öp lütfen

Yüzüme ölüm gibi gülümse

Kalbindeki hayattan bana da ver

Midemde kelebekler uçmuyor

Birbirimizden başka kimsemiz yok

Öyle bir sarıl ki

Kaburgalarım kırılacak sanayım

Vahiy getir bana

Sonsuza kadar unutmayayım

Hava inadına hayat dolu

Bense bir mermiye sahibim

Aile tepeden tırnağa bir trajedidir dersen

Ben de sana

Bir anneye sahip olmak en büyük çaresizliktir derim

Kısa ve acısız

Biletimiz

Süründürmeden ulaştıracak bizi varacağımız yere

Sürecek pürüzlü dilini boynuna

İşaretleyecek alnını tükürüğüyle

Sana ışığın yerini gösterecek

Hiçbir yolculuğu bu kadar arzulamamıştım

Ellerim hep kendi gırtlağımdadır

Bir başkasını gırtlaklayacak kadar acımasız olamadım

Soruları sadece kendime sordum

Bilirsin

Kendime karşı en gaddar yargıcım

Defalarca yazdığım mektubu

Defalarca yırtıp attım

Sahne tozu değil

Barut tozu yuttum

Ganimete doğuştan sahiptim

Savaş sonrası yağmalamadım

Aynı çocukluk anılarında boğulmak üzereyken

Bir fiske de ben vurdum suratıma

Aynaya bakarken

Boğazım menteşesi öten kapı gibi gıcırdadı

Deli deli baktım aynaya

Sonra tekrar baktım

Sonra tekrar baktım

Gözlerimi göremedim

Altın bileziğimi bileğimden çıkarmaya karar verdim

Her an vazgeçebilirim

Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak dedim

Olmadı da

Seni rüzgârda savrulan bir yaprağa benzeten deccalleri

Düşünce suçlusu olarak yargıla

Silleyi ellerinle değil kanatlarınla at

Yalvarsın deccal babasına azabından

Aramayı bırak artık

Kalbinin fotokopisini başka hiçbir bedende bulamazsın

Hiç olduğun gerçeğini değiştirmeye de çalışma

Çölün ortasında açmaya cesaret eden bir çiçeksen

Susuz kalmayı da göze alacaksın

Gözlerini kapattığında gördüklerin gerçektir

Gözlerin açık olduğunda gördüklerin değil

Daha önce milyarlarca insana söylenmiş sözleri işitmek

Kimseyi özel kılmaz

Babası ölen ilk insan değilsin

Ya da babasını öldüren

Yeryüzüne tüküren gökkuşakları da vardır

Ve yanan dinozorlar

Soyu tükenmekte olan hayallerim

Ölülere dans eden mezarlık zennelerine dönüştüler

Sesinin tadı demir gibi bir adam var orada

İskeleti de demirden üstelik

Kulaklarımı kamaştırdı

Gözlerimi çınlattı

Akordu bozulmuş bir akordeon

Yüzünde ensesi var

Ensesinde yüzü

Kafatası gül buketi

Tüyleri diken diken

Dokunayım dedim elim kanadı

Gözyaşlarımı içtim

Ve bir güzellik kraliçesine dönüştüm

Verdikleri tuğlalarla

Kendime yeni duvarlar ördüm

Ruhum acıyor doktor

Doldum taşıyorum

Sosyete aristokrasisine karşı

İnadına basma etek giyiyorum

Apoletimdeki yıldızları geceye geri yapıştırdım

Bıçak sırtından daha katıyım artık

Övgü dolu cümleleri söyledikten sonra

Sırtınızda beklettiğiniz

Ve saklayamadığınız iğneleri

Derime değil kalbime batıracaksınız

Ben iğneden korkarım