Podcast

Ben dünyanın gri saatini kuruyorum sen uyurken. Sana derler ki, sabahın altılarında hâlâ yasında doksanların — inanma. Daha bulut tutmamış gözleri, ağıttan gemiler yüzdürüyor karada “Çaresiz bir hastalık tutturmuş ciğerine” derler, masal değmemiş hâlâ yaralı ağzına — inanma. Ben dünyanın gri saatini kuruyorum tan vakti. Sen kötü kalabalıkları düşüne alırken, ben ham öfkeden geceye ay dokuyorum daha. Gün daha ağarmamışken, ağzımda süt kiri, ağzımda tütün sesli papatya. Henüz toplamamışken yere çaldığı çocuğu gezegen, dönüyorken hâlâ — ben dünyanın gri saatine koşuyorum, altılar ve doksanlarla. derlerse sana saatli köyün meydanında düşmüş kalmış, Eksik bir akşamla— inanma. Sadece, Saat doksan altıyı vurmadı daha.

20 Haziran 2026 · 1:26 · 13 dinleme

Zamağnı ölçmeyi bıraktım Ne saat ne gölgeyle. Bir kuş öter, bir yaprak kayar; İkisi de aynadır bana Ha ilkbahar ha sonbahar Bir ağacın gövdesinde büyüyen yara gibiyim Ne kesiliyor ne kapanıyor Gözlerim aynıya değil, Savrulan saçlarıma bakıyor. Öyle bir bahardayım ki Susmaya da rağzı dilim Dost sesleri düşerdi uzaktan Rüzgâr hep karanlıktan eserdi Kam davulları canlanır Ben yağmurlarla yarışırdım Şimdi biliyorum; yağmak zorunda değilmiş yağmur Her bahar. Güzel kokularla dinleniyorum Orta yaşlarında bir yıldızın / olgun ışıklarında Suyun suçu yok, akacak tabiğ Rüzgâr çeviriyor sayfalarımı asıl; Devrim dönüyor, kalınlaşıyor derim Ve yüzüm – yüzüm inceliyor. Çocuklarım büyüyor, kediler yürüyor. 73 bahar harcadım – cenneti 3 bahar yaşadım Helkem doldu mu bilmem Kaldı mı savuracak saçlarım? Râm oluyor gözlerim aynaya Saymıyorum artık: Cahit Sıtkı’nın ortasını geçtim, Orhan Veli’nin öldüğü yaştayım.

24 Mayıs 2026 · 2:19 · 63 dinleme

Kelebekler uçar Galata’ya çıkan yollarda Tuz zamağnı başladığında basılan hiçbir yer taş değildir. Bordasına sırt veren insanların Dizlerini titretir: Yelkeni kapalı bir ağır gemi Tüyler düşer üzerine martı kanatlarından Nasıl kaldırsın bir insan bunca tüyü? Alıç kokar Galata’ya çıkan yollar Dalgalar korkutur martıları Tüysüz kanatları ıslandıkça – kelebekler sırtlanır alıç kokularını. Nasıl kaldırsın bir kelebek Bu koca koca insanları? Zaman zaman ben de uçarım Galata’dan inen yolların üstünden; Birinin boşluğuna/ Birine dokunmadan. Kanatlarımda bir devrim rüzgârı Galata’ya uzak ne kadar kelebek varsa – Bana benzeyen Yüzlerine söyleyeceğim: Tuz sustu, deniz koktu Çırpsan da çırpmasan da Yasak bir kanada sahip olmak! Galata şimdi alıç ve kül kokuyor Rüzgâr, eski bir şarkı söylüyor – kesilmiş çınar ağacının dallarında: Her tüy bir yük artık bedene Her insan bir kelebek

24 Mayıs 2026 · 2:34 · 39 dinleme