ANNA

Olmayacak rüyalar gördürüyor gece

Bir deniz kenarı, bir tren ve dumanı ipince

Sesin sarstığı duygular vardır

Bir zaman kesilebilir mesela sesle

Evet bir deniz, bir tren ve düdüğü işte

Bir yatağın sertliği gibi ömrüm

Her an uyanmaya hazır bir geçmiş

Bir tren eskiden gelen, bir deniz köpürmüş

Rayların üstünde bir bıçak 

Anna kendini birazdan atacak

Altına rüyamı kateden trenin

Oysa ne güzeldir aşkıyla bir kadın

Hüznüyle adım adım

Ölüme giderken

Aniden tren, yolu ve kaybedilmiş yarın

Düşer günün ortasına

Öğlen ve acısı güneşin

Vurur yüzüme, yüzüne

Anna'nın

Deniz, tren ve yolu olmasın sakın

Satır aralarında her intiharın.