"Çekil" dedi rüzgar "bu sanat değil."
Çocuk burulup
boynunu eğdi.
Verilmiş sözler vardı sanki
ve böyle değildi.
Derdini tek solukta içine çekti.
pervanesini aldı ve gitti.
Bir köşeye oturup,
kendi nefesiyle idare etti.
"Şııışşt" dedi bir bulut
"Bu rüzgar değil"
Sanmayın çocuğun isyanı esti.
İsyanı hepi topu bir nefesti.
"Nefis" dedi bir muamma oradan geçen.
Eğilip suya baktı bulurum diye
Elleriyle aradı bulamayınca
kör oldu sanki öyle bulandırınca
Üst üste koydu tüm taşlarını
Bir adım geriye çekilip
parıldasın diye bekledi.
"Gri" dedi nehir " bu gümüş değil"
Doğru söylüyor olsa gerekti.
bilmiyordu ki hem nefsi ne renkti?
Güneş olsa sorardı, ay olsa ağlar.
Zaten yıldız yoktu epeydir,
vazgeçti.
Sanat sevmeyen rüzgar
Gümüş yapmayan nehir
Onu ittiren bulut
Ve bilinmez bir seyir.
Sonra öylesine bir karar verdi:
Ellerini böğrüne kavuşturup büyüyecekti.
Fotoğraf: Akiomi Kuroda "Social Distance"
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.