
Sanırsın sonunda
tedariği güç tutkular var.
Ahir ağaçlar dizilmiş iki yanına o yolun.
Üzerlerinde
Yara kabuklarından goncalar
Ve rengahenk kuşlar.
Her adımında şekillenirsin hani:
Sabırsın, kasıtsın, çok yakınsın.
Oysa inadına aşık, kaderine batık
Küçücük, incecik, nazenin bir kayıtsın.
Herkes kusur desenli bohçasını kucaklamış koşuyor
Varacakları yerde bitmiyor o zarif bulvar.
Kaldırıp kafanı baksan
Yol boyu göreceğin
Tek bir gerçek var:
Arkadaştır gökyüzü, ağaçlar ve kuşlar.
Kuşlar uçar gider elbet
ama gökyüzünü kıskanmaz ağaçlar.
Yorumlar (3)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.
Ebru METE K.20 Temmuz 2026 · 16:43Teşekkür ederim. Bizi biz yapan o bohça değil mi zaten?
Yavuz Evliyaoğlu27 Temmuz 2026 · 06:02Gökyüzünü ancak insanlar kıskanır; en çok da ayağı yere basanlar.
