ELENA

Çoktan toprağa karışmış bir yaz fotoğrafından gülümsüyorsun Elena.
1942 Polonya

Elena
Bu şiiri sana ıraksayamayışlarımda tutuyorum.
Budapeşte’de tren istasyonlarında bekleyen buğu kadar eskittiğim bir şiir bu.
Lacivert notalar gömüldü.
Ben ölmüyorum.
Karıncalı gülüşün hâlâ aklımda, Elena — henüz icat edilmemiş bir teknoloji; avuçlarının teri.
Sen öylece dururken yapay bir gökyüzünün altında, ben ölmüyorum.
Terli bir şakak gibi narin, kaldırımlara inat bir papatya kadar inatçı bu şiir.

Otel odalarının pencereleri her daim kirlidir.
Pervazlara kadar bulaşmıştı kirlenişlerim.

Ölüyor Avrupalar, ben ölmüyorum.

Bir ateş fırınasının ortasında, olmayan gövden içerimi yeşertirken,
Sadece ağır sular, tatsız masallar ve kurşunlarla dolu kahverengi bir kentte,
Kara askerler arasında
özledim seni.

Ve ölemiyorum.

Göğe bulanıp dökülmek istedim sana:
Seni seviyorum, Elena
Ellerim başka bir işe yaramazken hem de
Şiir tutmak dışında.