YANGIN MUSLUĞU

Bil ki senin dudak ihtilalin bana ellerini sevdiriyor
Kaldırımlarda uçurum açmışsın yok bir merdiven
Bilmem ateşten koltuğa kaç intihar sığar
Caddelere düşmüş çöl kumları gözümden akrepler fırlar
Sirenlerin sesini kesmişler yıldırımlı mıyım neyim bugün
Elbette çözümdür yağmur güneşe yakınlık göze alınırsa
Gülün bir dumanı var bütün herkes yangın musluğu

Ben sende yangın hortumlu uykularımı yastıklarımı yaktım
Senin hiyerarşinde odaları bilmeceli labirentler var
Şimdi tam zamanı akvaryumdaki piranaların dişleri sökülmeli
Böylece teri de kurtaracağız deniz fenerlerini de
Soğutacağım sıcak havaları seven tenimi ve saçlarımı
Kemiklerimdeki katırlara oruç tutturup semerini çözeceğim
Gülün bir dumanı var bütün herkes yangın musluğu

Ben sevmiyorum ay ışığına hapşırıp karanlığı çekmeyi
Solucanlar haindir daima kör kalmalı yerin altında
Sen göz kaş kirpik çiziyorsun göz kısmına
Bu bana kuşları daha çok sevdiriyor salıyorum her daim yanına
Bulvarlar çatlıyor gök içine giriyor şifa bulmuşçasına ağzım
Sonra bir patlama oluyor büyük patlamadan daha kuvvetli
Gülün bir dumanı var bütün herkes yangın musluğu

Yemyeşil bir ormanı çoğaltmak gibi gözlerine bakmak
Gölgeler çıkar kaburgalardan dondurulmuş bir hayvan şeklinde
Çarşı anıtında birleşir içindeki geyikleri dallarla kandırmaya çalışmışlar
Bu yüzden masalımızda baharlar ve yazlar hep sarı hep sarı
Yüzdüm yüzdüm derisini ağaçlarımın bir bağ bozumu karınlar
Şikâyetim yok varsın ben bulutlarda yanarken sen gül daima
Gülün bir dumanı var bir tek ben yangın musluğu değil