HEYBEMDEN SİZE DE PAY VAR

Heybemden size de pay var

Yoruldum arkadaş, yoruldum.

Vallahi billahi yoruldum.

Öyle burnunuzun ucuyla ya da “abartıyor” diyecekseniz, lütfen yazıyı burada bırakın. Hatta sizden rica ediyorum; en kendi hâlinizle okuyun beni.

Yazarken evvela kendimi unutup, beğenilmek, okunmak, alkışlanmak için yazmaktan yoruldum. Kavgalardan galip çıkmaya çalışmaktan yoruldum. Okunacak kitap listeleri yapmaktan; yaptıklarımı değil, yapamadıklarımı düşünmekten yoruldum.

Hayata yetişememekten, yetiştiklerime şükretmek yerine yetişemediklerime hayıflanmaktan yoruldum. “Kırıldım, incindim” demekten; ben, ben diye ortada gezmekten; kırdıklarımı, üzdüklerimi unutmaktan yoruldum.

Kullanmadığım kıyafetleri biriktirmekten, adına nostalji dediğim ama hiçbirinin bende anısı olmayan nesneleri saklamaktan yoruldum. Ev, araba, para, şöhret, bilinmek, tanınmak dertlerinden yoruldum.

Mesajlarıma, aramalarıma dönülmediğinde türlü senaryolar kurmaktan yoruldum. Olduklarımla mutlu olmaktan ziyade, olamadıklarımla mutsuz olmaktan yoruldum. Yazılarımın “uyumlu” olmasından, yazdıklarımı el âlem ne der diye tartmaktan, “Ulan böyle mi yazılır?” denmesinden çekinmekten yoruldum.

Hayata yetememekten; yettiklerime gururla bakamamaktan; hep daha fazlasına, ulaşamadıklarıma bakmaktan, istemekten yoruldum. Sevenlerimi ihmal edip sevmeyenlerin peşinde gitmekten yoruldum.

Yaşlılığımı düşünmekten, gençliğimin tadına varamamaktan yoruldum. Üzerim kirlenecek diye bu yaşımda çocuk olup yerde yuvarlanamamaktan yoruldum. “Bir gün herkes gider” diye, şimdi herkesi üzmekten yoruldum.

Yaşlanınca hasta olurum diye, kilo alırım diye, kanser olurum diye; ağzımda dişim varken dilediğim yemekleri yiyememekten yoruldum. Önceliği başkalarına verip en güzel filmlere, konserlere, balelere gidememekten yoruldum.

Güçlü durmaktan yoruldum. Ağlamamaktan yoruldum. Sürekli sorumluluk sahibi olmaktan, hep ahlaklı yaşamak zorunda olmaktan yoruldum. Plan yapmaktan, ajanda tutmaktan, düşünmekten yoruldum.

Ailemin, kendimin, sevdiklerimin kaderini düşünmekten yoruldum. Gülerken, arkasından gelecek ağlamayı hesaplamaktan yoruldum. Entelektüel görünmekten, havalı cümleler kurmaktan yoruldum.

Okuduğum kitapları anlatmaktan, gezdiğim yerleri saymaktan, bilgi fahişeliği yapmaktan yoruldum. Rest çekmekten, racon kesmekten, yaşımda yaşamı yaşayamamaktan yoruldum.

Hayata kendimi bırakamamaktan yoruldum. El âlem ne der diye düşünmekten, akrabalardan birilerine yaranmaya çalışmaktan yoruldum. Her filmde, her kitapta, her senaryoda başkası olma çabasından yoruldum.

Bilinmeye çalışmaktan, unutulmamaya çabalamaktan yoruldum. Arkama dönüp gidememekten, “eyvallah” diyememekten yoruldum. Din tartışmaktan, ideoloji tartışmaktan yoruldum.

Okuyup yorumlamaktan yoruldum; yaşananı yaşamaktan yoruldum.

Siz şimdi bunları siktir edin; ben en çok ben olamamaktan yoruldum.

Şimdi hepinize koca bir eyvallah.