SALINCAK

rüzgâr
saçlarının arasından geçiriyor
on altı yaşını
her yükselişin
bir tutam gökyüzü oluyor
her dönüşünde
omuzlarına yeniden konuyor çocukluğun
ayakların
biraz dünyaya
biraz bulutlara değiyor
kim bilir
hangi fırtınaları saklıyor
bu kadar hafif uçuşan kalbin

sen zihninin üşüyen
odalarında
bir taşa hapsolmuş
hissederken
karanlık adlar verirken
kendine
ben toprağa tutunan
muazzam gücünü
görüyorum
zeytinin direncini
leylağın sabrını
fısıldarken öfkene
o kayanın
çatlaklarından
fışkıracak
taze filizleri bekliyorum

zincirler gerildikçe
dökülüyor yorgunluğun
rüzgârın saçlarında açtığı
yolu izliyorum
kedileri okşayan
uzun parmaklarını

bir çekirge sıçrayışıyla
dudağının kenarında
beliren kıpırtıda
silahsız görünüyor
dünya bir anlığına