(Bu şiir Yelkensiz Dergi Şiir Ödülü 2026'yı kazanmış, Yelkensiz Dergi 43. Sayı'da yer almıştır. )
Zamağnı ölçmeyi bıraktım
Ne saat ne gölgeyle.
Bir kuş öter, bir yaprak kayar;
İkisi de aynadır bana
Ha ilkbahar ha sonbahar
Bir ağacın gövdesinde büyüyen yara gibiyim
Ne kesiliyor ne kapanıyor
Gözlerim aynıya değil,
Savrulan saçlarıma bakıyor.
Öyle bir bahardayım ki
Susmaya da rağzı dilim
Dost sesleri düşerdi uzaktan
Rüzgâr hep karanlıktan eserdi
Kam davulları canlanır
Ben yağmurlarla yarışırdım
Şimdi biliyorum;
yağmak zorunda değilmiş yağmur
Her bahar.
Güzel kokularla dinleniyorum
Orta yaşlarında bir yıldızın / olgun ışıklarında
Suyun suçu yok, akacak tabiğ
Rüzgâr çeviriyor sayfalarımı asıl;
Devrim dönüyor, kalınlaşıyor derim
Ve yüzüm –
yüzüm inceliyor.
Çocuklarım büyüyor, kediler büyüyor
73 bahar harcadım –
cenneti 3 bahar yaşadım
Helkem doldu mu bilmem
Kaldı mı savuracak saçlarım?
Râm oluyor gözlerim aynaya
Saymıyorum artık:
Cahit Sıtkı’nın ortasını geçtim,
Orhan Veli’nin öldüğü yaştayım.
Yorumlar (0)
Yorum yazmak için giriş yapmalısın.