avupa sineması

Yanıtlar (2)

• 
  Ebru METE K.27 Haziran 2026 · 07:19(düzenlendi)

  sinefil sayılmam. ama bambaşka bir köşeden fark bildireceğim. yıllar önce bir yazıda okuduktan sonra hep dikkat ettim. avrupalı artistlerin ve aktörlerin dişleri hep doğaldır. dolayısıyla amerikan sinemasında göremeyeceğimiz kadar sarı ve düzensiz olur. sektörel bakışın özünü gösterdiğinden çok doğru bir tespit bence.

  1
• 
  Ersoy Kanay5 Ağustos 2026 · 07:09

  avrupa sineması çok enteresan bir tanım bence. ortak kümeye bunca şeyi sokmanın haklı gururunu ve temkinli iyimserliğini bohçama koyarak bir kaç şey karalayayım. tek bir avrupa sinemasından bahsetmek uzaktan bakınca mantıklı gelebilir ama biraz yaklaşınca bu fikrin hemen çöktüğünü görürüz. amerikan sineması devasa bir patlamış mısır fabrikası gibi çalışırken avrupalı yönetmenleri aynı çatı altında toplamaya çalışmak her kafadan farklı bir sesin çıktığı gürültülü bir aile yemeğine benzer. fransa denince akla gelen felsefi burjuva krizleriyle iskandinav coğrafyasının insanı depresyona sokan kasvetli yalnızlığını aynı kefeye koyamazsınız. bir yanda italyanların sokağın tozunu yüzünüze çarpan sokak gerçekçiliği durur diğer yanda almanların insan zihninin karanlık odalarında dolaşan dışavurumcu mirası yer alır. ispanyol sinemasının absürt ve coşkulu mizacıyla doğu avrupa’nın soğuk politik taşlamaları da cabasıdır. kısacası avrupa dediğimiz yer tek bir sinema dili değil birbiriyle rekabet eden ulusal kimliklerin rengarenk ve kafası karışık bir mozağidir. işte tam bu noktada hayranı olduğum cannes film festivali devreye girer ve durumu kurtarır. fransız rivierası’nın o büyüleyici atmosferinde düzenlenen bu dev organizasyon aslında var olmayan bir kavramı varmış gibi gösterme konusunda tam bir ustadır. kırmızı halıda yürüyen starlar şampanya kadehleri eşliğinde yapılan pazarlıklar ve lüks otel lobilerinde dönen fon muhabbetleri sayesinde cannes kıtanın dağılmaya meyilli sinema ruhunu tutkulu bir şölene dönüştürür. dünyanın dört bir yanından gelen sinemaseverler ve eleştirmenler bu büyülü atmosferde kendilerini sanki ortak bir avrupa sanat vizyonuna tanıklık ediyormuş gibi hissederler. cannes sektörü besleyen can suyu ve bu parçalı yapıyı kusursuz bir zarafetle ambalajlayıp tüm dünyaya satan muazzam bir vitrindir. şimdi bu eleştiri gibi oldu. avrupa’da onlarca film festivaline katıldım. o büyülü atmosferi geçtim film seçkisiyle bence dünyanın en iyisi. mesela berlin film festivali hakkında düşüncemi yazarsam papa beni aforoz eder. nerede bayıltan sıkıcı yaratıcılıktan uzak film var hepsi burada. neyse. bu arada berlin film festivali demişken alman sinemasının ülkemiz entelektüellerince yok sayılması da ilginç. iskandinav sinemasına takılıp gidiyorlar. iran sinemasına bile övgüler dizen güruhun alman sinemasından haberi yok. enteresan. avrupa sinemasını bir araya toparlamak için şu üç noktayı aklımızda tutmak yeterlidir. avrupa sineması estetik bir birlik değil festival fonlarıyla ayakta duran yapay bir etikettir. yönetmenlerin kişisel vizyonları ve ulusal kültürleri ortak bir avrupa üslubu oluşmasını engeller. hollywood yapımcı odaklı hareket ederken avrupa yönetmenin özgürlüğünü her şeyin üstünde tutar. avrupa sinemasını birleştiren ortak bir payda aranacaksa, bunun yapım şirketi değil, yönetmenin özgürlüğü ve yönetmenin varoluşçu soruları olduğunu düşünüyorum. amerikalı bağımsız yönetmenler bile avrupa yönetmenlerinin özgün kafasına erişemediği açık.