dünya şiiri

ben başlıyorum: yaşamın göbeğinde - tadeusz różewicz sona erince dünya ölümden ölümden sonra tam göbeğinde buldum kendimi yaşamın yeniden yaratıyordum kendimi yaşamı yeniden öğreniyordum insanları hayvanları manzaraları işte bir masa bu diyordum bu bir masa masanın üstünde ekmek var bir bıçak ekmekle beslenir insanlar sevmeli insanları günü geceyi öğreniyordum neyi sevmeli neyi yanıtlıyordum insanlar işte bu bir pencere diyordum bir pencere bu arkada bir meyve bahçesi var bu ağaç bir elma ağacıdır yeşerir elma çiçekler düşer oluşur meyvalar olgunlaşırlar babam bir elma koparır elma koparan adam benim babamdır bir eşiğe oturmuşum şu yaşlı kadın var ya hani keçiyi iple çekip götüren bin kez daha yararlıdır bin kez daha değerlidir dünyanın yedi harikasından kim ki onun yararsız olduğunu düşünür ileri sürer bunu katilin biridir başka değil bu bir adamdır bu bir ağaçtır bu ekmek insanlar yaşamak için yemek yer diyordum kendime önemlidir insan hayatı değerlidir insan hayatı yaşamın değeri aşar değerini ne varsa dünyada ve ne yarattıysa insan en büyük gömüdür insan tekrarlıyordum durmadan bu sudur diyordum okşuyordum yumuşacık dalgayı ve sesleniyordum ırmağa su diyordum iyi su benim ben