edebiyat dedikoduları
Yanıtlar (1)
Ersoy Kanay21 Eylül 2026 · 19:39bir dedikodu değil de bir aşk. zaten çoğunuz biliyorsunuz ama burada dursun istedim. yeşilçam'ın en trajik aşkı afet-i devran neriman ile izzet günay'ın mutsuz sonu... ılık bir ekim sabahı surp agop hastanesi'nin dahiliye koğuşundaki çarşafları solmuş ranzada yorgun bir kadın yatıyor ve onun ellerini tutan başka bir kadın... bir şeyler söylemeye çalışıyor yorgun kadın, sesi zor çıkıyor kelimeleri kesik kesik... şu cümleler düşüyor kurumuş dudaklarından: "onu bana getir son defa göreyim..." yorgun kadın, bir zamanların afet-i devran neriman'ı... sizlerin bildiği adıyla; neriman köksal türk sinemasının yarı "vamp" yarı "abla" karakteri... son anlarını yaşayan bu muhteşem kadının ellerini tutan ve onu teselli etmeye çalışan diğer kadın ise, "sinemanın en güzel abilerinden" sadri alışık'ın büyük aşkı, eşi çolpan ilhan... "tamam, getireceğim onu sana. sen şimdi dinlen, yorma kendini..." diyor çolpan hanım, neriman'a... kalkıyor yanından... gözlerinden yaşlar süzülüyor... hızlı adımlarla hastanenin girişindeki telefon kulübesine gidiyor... bir numara çeviriyor... "merhaba ediz ben çolpan, neriman'ın yanındayım durumu hiç iyi değil son bir isteği var..." telefonun ucundaki kişi, sinemanın başka bir güzel abisi; ediz hun... bir kaç saniye yutkunduktan sonra cevap veriyor o güzel adam: "anladım! şimdi gidip onu alacağım ve oraya getireceğim..." o... kim o?.. ve afet-i devran için neden bu kadar önemli?.. o da başka bir yıldız başka bir yakışıklı... "vesikalı yarim"in manav halil'i "ağaçlar ayakta ölür"ün orhan'ı ve neriman köksal'ın "kimse fatma gibi öpemez" filminde birlikte rol aldığı izzet'i (günay)... yani bu filmdeki jale'nin, fatma'ya (girik) kaptırdığı aşkı avukat kemal'i... işte bu filmle başladı neriman'ın izzet'e platonik aşkı!.. ve o aşk ölene kadar da sürdü... izzet, ipek hanımla evlendi... neriman uzaktan seyretti... hep içine attı... ama herkes biliyordu bu umutsuz aşkı... şimdi son isteği, o adamı bir kez daha görebilmek ancak bu o kadar kolay değildi... ediz, izzet'i almaya gittiğinde ipek hanım da evdeydi. "hayır" dedi yakışıklı jön arkadaşının kulağına usulca, "eşime ayıp olur, gelemem..." ediz ısrar ediyordu ama izzet son sözünü söylemişti... başı önde ayrıldı evden yapacak bir şeyi kalmamıştı ediz'in. üzüntüden, kendisinden haber bekleyen çolpan'a da haber veremedi nasıl diyecekti ki "gelmiyor" diye!.. bir kaç saat dolaştı caddelerde, sokaklarda ama gitmeli söylemeliydi... zor da olsa söylemeliydi neriman'a büyük aşkının "vedaya" gelmeyeceğini... akşama doğru hastaneye gitti ölmek üzeri olan arkadaşının bulunduğu katın merdivenlerini çıkarken zorlanıyordu bitkin... umutsuz... ve çok üzgündü ancak odanın bulunduğu koridora gelince büyük bir şaşkınlık yaşadı neriman'ın odasının kapısının önünde iki kadın duruyordu... biri sevgili dostu çolpan ilhan diğeri de, izzet'in karısı ipek günay... ikisinin de yüzünde buruk bir tebessüm vardı çolpan, ediz'in soru sormasına fırsat bırakmadan; "izzet içerde" dedi, gülümseyerek ardından ipek hanımı işaret etti ve sözlerini sürdürdü: "sen evden ayrıldıktan sonra ipek, ızzet'e ne olduğunu sormuş. izzet başta söylemek istememiş. ama ısrar edince anlatmış" "evet" dedi, araya giren ipek günay ve devam etti: "duyunca çok üzüldüm ve izzet'e, gitmesi için rica ettim. baktım hâlâ tereddüt içinde, sen gitmezsen ben gidiyorum dedim! onu da anlıyorum, beni kırmak istemiyor. ama bu tek taraflı bir aşk ve saygı göstermek zorundayız. sana çabaların için teşekkür ederim ediz. gerçek bir dostsun" izzet uzun süre başbaşa kaldığı "karşılık vermediği" aşkının odasından çıktığında çok üzgündü hatta darmadağın ediz'i selamladıktan sonra çolpan'a dönerek "seni istiyor" dedi ve ipek hanımla hastaneden ayrıldı... bu olaydan üç gün sonra (22 ekim 1999) afet-i devran neriman, surp agop'taki odasında gözlerini hayata yumdu mutlu bir şekilde... dostlarla birlikte grubundan alıntıdır.
Yanıt yazmak için giriş yapmalısın.