kirpi pardoksu

" soğuk bir kış sabahı çok sayıda kirpi donmamak için hep birlikte ısınmak üzere bir araya toplanır. ama kısa süre sonra oklarının birbirleri üzerindeki etkilerini görüp yeniden ayrılırlar. ısınma gereksinimi onları bir kez daha bir araya getirdiğinde okları yine kendilerine engel olur ve iki kötü arasında gidip gelirler, ta ki birbirlerine katlanabilecekleri uygun mesafeyi bulana kadar. bunun gibi, insanların hayatlarının boşluğundan ve tekdüzeliğinden kaynaklanan toplum gereksinimi onları bir araya getirir, ama nahoş ve tiksinti verici özellikleri onları bir kez daha birbirinden ayırır. " bu ikileme göre ne kadar iyi niyetli olursanız olun biriyle fazla yakınlaşır, fazla samimileşirseniz, istemeden de olsa o kişiyle çatışmaya ve birbirinize zarar vermeye başlarsınız. oysa ki asla geçmemeniz gereken bir çizgi vardır ve o çizgiyi geçmeniz ilişkinin hasar almasına ve temellerinde çatlaklar oluşmasına neden olur. bu durumu bir ilişkinin başında her şey güllük gülistanlık iken, sonradan tahammülsüzlüğün ve sert kavgaların baş göstermesinden anlayabilirsiniz. bu nedenle kirpi ikilemi, insanların sadece aşk hayatlarında değil, tüm ilişkilerinde arada yeterli mesafe bırakmaları gerektiğini, konfor alanına saygı gösterilmesinin önemini savunur. bunun yanı sıra insanlarla aranızdaki mesafeyi çok açmanın da donmaya, yani yalnızlığa neden olacağını söyler.