DA

Sormaz da –
Diyelim ki sordu;
Sonbaharı yeşil geçiren kır otlarını
Dağda kan tüküren gelincikleri
Ve ateşten bozma dudaklarını

Kulağına üflerim gerçeğini bulutların,
Doğmak bilmeyen yağmurları
doyurmaya yeltenmiş / o ateş dudakları anlatırım.

Geçmez de –
Diyelim ki geçti;
Dizlerimin yarası
Karnımın sancısı
Ve mahvolan bir şenlik travması

Yeşil Arko mu sürdüğümden,
Kahkahayla mı güldüğümden
İmkân mı verdiğimden yaşamaya bilmem.

Anlamaz da –
Diyelim ki anladı;
Göğsümde biriken taş yığınlarını
Rüzgârın unuttuğu dallarımı
Ve dudaklarımda sönen o eski şarkıyı

Fısıldarım sessizce geceye:
Yıldızların dahi bilmediği sırları/
Toprağa gömülü tohumlarımı…

Kapanmaz da –
Diyelim ki kapandı;
Kâlbimde açılan yara
Zan ışığı sızan pencerem
Ve bir baharlık amel defterim

Mağvi bir sabun mu kokusundan,
Gözyaşımı kuruttuğum mendilden mi,
Yoksa inadına mı tutunduğumdan yaşamaya –
devam ederim; bilirim.